ميگويند در كشور ژاپن مرد ميليونري زندگي ميكرد كه از درد چشم خواب بچشم نداشت و براي مداواي چشم دردش انواع قرصها و آمپولها را بخود تزريق كرده بود اما نتيجه چنداني نگرفته بود. وي پس از مشاوره فراوان با پزشكان و متخصصان زياد درمان درد خود را مراجعه به يك راهب مقدس و شناخته شده ميبيند. وي به راهب مراجعه ميكند و راهب نيز پس از معاينه وي به او پيشنهاد كه مدتي به هيچ رنگي بجز رنگ سبز نگاه نكند.وي پس از بازگشت از نزد راهب به تمام مستخدمين خود دستور ميدهد با خريد بشكه هاي رنگ سبز تمام  خانه را با سبز رنگ آميزي كند . همينطور تمام اسباب و اثاثيه خانه را با همين رنگ عوض ميكند. پس از مدتي رنگ ماشين ، ست لباس اعضاي خانواده و مستخدمين و هر آنچه به چشم مي آيد را به رنگ سبز و تركيبات آن تغيير ميدهد و البته چشم دردش هم تسكين مي يابد. بعد از مدتي مرد ميليونر براي تشكر از راهب وي را به منزلش دعوت مي نمايد. راهب نيز كه با لباس نارنجي رنگ به منزل او وارد ميشود متوجه ميشود كه بايد لباسش را عوض كرده و خرقه اي به رنگ سبز به تن كند. او نيز چنين كرده و وقتي به محضر بيمارش ميرسد از او مي پرسد آيا چشم دردش تسكين يافته ؟

مرد ثروتمند نيز تشكر كرده و ميگويد :" بله . اما اين گرانترين مداوايي بود كه تاكنون داشته." مرد راهب با تعجب به بيمارش ميگويد بالعكس اين ارزانترين نسخه اي بوده كه تاكنون تجويز كرده ام. براي مداواي چشم دردتان،  تنها كافي بود عينكي با شيشه سبز خريداري كنيد و هيچ نيازي به اين همه مخارج نبود.براي اين كار نميتواني تمام دنيا را تغيير دهي ، بلكه با تغيير چشم اندازت ميتواني دنيا را به كام خود درآوري.

تغيير دنيا كار احمقانه اي است اما تغيير چشم اندازمان ارزانترين و موثرترين روش ميباشد

محیط کار تا چه حدی برای کارفرما و کارمندان مهم است؟ آیا طراحی محیط کار می تواند بهره وری را افزایش دهد؟ روزی از کارفرمایی سوال کردم چرا برای کارمندان و کارگران در محیط کار امکانات بیشتری فراهم نمیکنید؟ پاسخ داد: فرقی نمی کند اینها کار نخواهند کرد. اما به نظر من هر چه محیط کار دوست داشتنی تر باشد و کارمندان با علاقه بیشتری به سر کار بیایند قطعا بهره وری بیشتری نیز خواهند داشت. طراحی محیط کار باید بر اساس نیازهای کسی که قرار است از آن استفاده کند انجام شود نه مدیر عامل و موسس. این کارمند است که از اول صبح تا آخر وقت قرار است در این محیط فعالیت کند و برای موسسین سود آوری کند. این اصل در طراحی محیط فیس بوک رعایت شده است. به طوری که هر دپارتمان به شکلی متفاوت طراحی شده. بر روی دیوارها و در کل محیط فضاهای خالیی هم برای کارمندان در نظر گرفته شده تا بتوانند از خلاقیت خود استفاده کرده و آنجا را با آنچه که دوست دارند پر کنند. آیا شما هم در چنین محیط کاریی زندگی می کنید؟ به نظر شما آیا چنین محیطی می تواند در بهره وری شما تاثیر مثبت داشته باشد؟ 

  و اکنون تصاویر جدیدی را از محیط داخلی فیس بوک می بینید:

در هر روز -بنده به همراه همکارانم- با حضور در چندین و چند جلسه که از صبح تا آخر شام با افراد متخصص در حوزه مدیریت و مدیران –که عموما مدیران ارشد هستند- برگزار می کنیم تا در حوزه مدیریت و منابع انسانی و بهره وری گامی ارزشمند داشته باشیم تا شاید این حضورها -مسوولیت اجتماعی- باعث ترویج دانش مدیریت –علمی و کاربردی- در صنایع شود.

نکته حالب در میان این جلسات نازیدن بر داشتن "گواهی نامه ها" و "هزینه"های مختلف به آن سایت و این ... فخر می فروشند؛ ولی نکته جالب این است که آیا بهره گیری از این ابزارها، هزینه های رنگارنگ مشاوران و حضور این دانش –مدیریت منابع انسانی - برای خودنمایی به دیگران و سازمان ها است که ما چندین ده دکترای حرفه ای، چند صد کارشناس ارشد، چندین گواهی تعالی و مدال ... داریم –ولی هنوز زیرساخت، پایه و بنیان مدیریت و منابع انسانی را نداریم!- و این هزینه ها و سرمایه گذاری که در "حسابداری منابع انسانی" ریال به ریال سنجیده باید شود به کجا می رود؟

آیا واقعا فردی مسوول هستیم و شایسته این جایگاهیم؟
آیا به غیر از دو خط واژگان زیبا که در هر مصاحبه بیان می کنیم و واقعا اعتقادی به حضور خود داریم؟
- این دوخط عبارتند از:
خط ۱. منابع انسانی یکی از مهم ترین مسایل ما هستند.
خط ۲. منابع انسانی ما بهترین منابع انسانی دنیان! - با همین ادبیات-

آیا در مسیر تعالی و بهره وری (مالی-علمی-مسوولیت اجتماعی) هستیم؟
 آیا واقعا کارکنان سازمان ما، مدیران، صنایع به این امر ایمان دارند؟
و شایستگی ما را تایید می کنند؟؟ -فارغ از داشتن گواهی نامه و مجوزهای حق کار که برای پرکردن لوح های زیبا بسی ناجوانمردانه مناسب است!-

که "ما برای وصل کردن آمدیم"؟ و آن را با رفتار و کردارمان هر روز و سالیان سال است که انجام داده ایم و به دنبال نمایش بازی کردن و show off نیستیم.

و مهم تر از همه؛ در مسیر تعالی برای گذار از مدیریت یلخی و افسارگسیخته به سوی راهکاری به عنوان "مدیریت منابع انسانی" Human resource management  و در نهایت به "مدیریت سرمایه انسانی" Human Capital متعهدانه گام بر می داریم؟

تا ثروتی با ارزش افزوده برای سازمان خود و جامعه و کشور خود داشته باشیم؟
آیا اصل عدالت را همانگونه که می گوییم عدالت محوریم برای همه اجرا می نماییم؟
آیا اصول اخلاقی را در کسب و کار را برای حفظ تصویر سازمانی و در اصل برای دل خودمان انجام می دهیم؟
دیگران -مشتریان خارج از سازمان و مشتریان سازمانی- از ما چه توصیفی دارند؟

و دپارتمان ما را چه می نامند؟

جواب این سوال آسان است، امروز که در سازمان خود حاضر شدید، به یکان یکان چشمان کارکنان و مدیران خود بنگرید. آنها به شما دروغ نمی گویند و پاسخی صریح به شما می دهند!

اگر نمی بینید - حتما و مجددا - چشم پزشک یا اپتومتریست (بینایی سنج) خود را عوض کنید!!!

ازریابی عملکرد خودتان را مجددا و برای دل خودتان انجام دهید- "حاسبو قبل ان تحاسبو" به اعمال خود رسيدگي كنيد قبل از آنكه به حساب شما رسيدگي شود-. تا سرمایه انسانی شایسته ای چه در خوشی و چه در بحران داشته باشیم.

در این ماه مبارک -ماه رمضان- بهترین زمان برای تعالی است.
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید...

سرآمد باشید.